سفارش تبلیغ
صبا
نمازگزار محبّت فرشتگان و هدایت وایمان و نور معرفت دارد . [پیامبر خدا صلی الله علیه و آله]
 
شنبه 96 مرداد 7 , ساعت 11:22 صبح

7? عملکرد
لینوکس از نظر عملکرد و سرعت قوی تر است این برای نحوه ی نوشته شدن این سیستم عامل است. شاید برای شما هم پیش آمده باشد که با سیتم خود کار کنید ولی نیاز کامل نداشته باشید که از تمام پردازش سیستمتو استفاده کنید.
8? حریم خصوصی
یکی از چیزهایی که خیلی اهمیت دارد بحث حریم خصوصی می باشد خیلی ها معتقد هستند که ماکروسافت کار جدیدی نسبت به گوگل و آمازون ویا فیس بوک تو این زمینه انجام نداده است به عنوان مثال، سیستم کنترل صدای جدید Cortana در مورد نحوه صحبت کردن شما و نحوه صحبت کردن با آن، با ارسال اطلاعات استفاده به مایکروسافت، یاد می گیرد. آنها می توانند از این داده ها برای بهبود کارایی Cortana استفاده کنند. مطمئنا Cortana آگهی های هدفمندی را برای شما ارسال می کند اما گوگل در حال حاضر این کار را انجام می دهد و بخشی از زندگی مدرن است.
در لینوکس اطلاعات شما جمع آوری نمی شود و این برای بعضی افراد با اهمیت است.
9? قابل اطمینان
ویندوز واقعا به اندازه لینوکس قابل اطمینان نیست چندبار شده که ویندوز در حال کار باشید و سیستم هنگ کند و شما مجبور شوید با تسک منیجر آن را ببندید و در آن جا تعدادی نرم افزار ببینید که به صورت اتوماتیک باز شده اند
در داخل لینوکس، هر برنامه مستقل است و شما می توانید هر برنامه را با فرمان XKill به راحتی بکشید.
10? به روز رسانی
بارها پیش آمده است که شما برای یک کار ساده مثل پرینت یک برگه سیستم خود را روشن کرده و برای انجام عجله دارید ولی هنگام روشن کردن سیستم با پیغام آپدیت مواجه می شوید و مجبورید منتظر بمانید در ویندوز بحث آپدیت به یک موضوع آزار دهنده تبدیل شده است شما به سختی می توانید آن را قطع کنید بعد از آپدیت باید ریست کنید و هنگام خاموش و روشن سیستم منتظر بمانید
البته در لینوکس هم آپدیت را داریم ولی در زمان دلخواه و در اکثر مواقع بدون نیاز به ریست کردن

 

12 دلیلی برای بهتر بودن لینوکس نسبت به ویندوز 10

11? تنوع
شما در لینوکس دستان باز است یعنی تغییرات را می توانید به راحتی در اکثر جاها بدهید ولی در ویندوز محدودیت های بسیار برای این امر وجود دارد.
12? پشتیبانی
مستندات زیادی دارد اما زمانی که شما گیر کرده اید، اغلب در انجمن ها خودتان پیدا می کنید و دیگران یک سوال مطرح کردند که پاسخ خوبی هم به آن داده نشده است.

این بدان معنا نیست که پشتیبانی مایکروسافت بد است زیرا، برعکس، در حقیقت بسیار خوب است.

با این وجود حقیقت این است که آنها مردم را برای حمایت از مردم استخدام می کنند و تنها پول زیادی برای حمایت از این طرح هزینه می کنند

پشتیبانی از لینوکس بسیار آسان تر است و ده ها تن از انجمن ها، صدها اتاق گفتگو و حتی وب سایت های بیشتری برای کمک به یادگیری و درک لینوکس به وجود آمده است.


شنبه 96 مرداد 7 , ساعت 11:4 صبح

یادمان باشد همیشه برای مقایسه دو سیستم عامل ابتدا باید هسته ی آن هارو مقایسه کرد .سپس پوسته سیستم عامل و در اخر خودبرنامه ها مورد مقایسه قراد میگیرند
هسته ios همان سبک شده داروین سیستم عامل مکینتاش است،و هسته اندروید هم همان لینوکس کرنل معروف است.
و اما مهمترین اختلاف این دو سیستم عامل دقیقا در همینجاست سیستم عامل ابذار های موبایل مانند هرسیستم عامل دیگر وظیفه ی مدیریت درخواست های برنامه ها و درخواست های کاربر و هماهنگ سازی اختصاص منابع سخت افزاری را دارد
در ios برنامه ها به صورت بومی native اجرا میشود اما در اندروید برنامه ها در بستر نرم افزاری fremework به اجرادر میاورد .
حالا در انیجا ما میگیم که چه تفاوتی دارد برنامه ها دربستر نرم افزاری fremework اجرا شود ویا به صورت native باشند ،
اجرای برنامه ها بصورت native میزان مصرف سخت افزار ما را بالا میبرد و شاید عمر کمتر باطری اندروید نسبت به ios ب همین دلیل است .
و ios ر سخت افزار های ضعیفتر سرعت بالاتری دارد
ودر مجموع اگر بخواهیم جمع بندی کنیم ios در زمینه ی به کارگیری و مدیریت منابع سخت افزار وبهینه بودن در مصرف انرژی
برنده ی این مقایسه است

_ اما از لحاظ رابطه کاربری یا همان GUl چطور ؟
در این زمینه نه حتی هر دوسیستم عامل خوب هستند بلکه در مواردی از روی یکدیگر کپی هم کرده ند !
اندروید برای کاربرانش گزینه های بیشتری رو فراهم میکند ک کاربران حرفه ای این را بیشتر میپسندند ،
در نقطه مقابل ios رابطه ی کاربری زیبا ، ساده و پر کاربرد دارد اما رابطه ی کاربری اندروید مخصوصا برای تبلت ها مجهز تر و بهتر است
و در اینجا است که مقایسه این دو برنده مطلق ندارد،

مقایسه اندروید و ای او اس

جالب است بدانید که اپل از ابتدای شروع بکار سیستم عامل ios تاکنون 9 نسخه از سیستم عامل خودش رو ارائیه داده و این درصورتی است که سیستم عامل اندروید از بتدای شروع بکار این سیستم عامل سال 2008تا کنون 19 نسخه ی اندروید رو به بازار ارئه داده.
یعنی بطور میانگین ios درسال 1 ورژن و برای اندروید 3 ورژن در سال میباشد و این مبنی بر این است ک میتوان گفت کابران اندروید میتوانند با توجه به سلیقه ای ک دارن حق انتخاب داشته باشد ،
اما کاربران ios مجبور و محدود به استفاده از همان یه نسخه آخری ک ارائه میباشند
و اما در زمینه اپلیکیشن های این دو os رقابت تنگاتنگی دارن به این صورت است که ios حدود 850000 تا اپلیکیشن دارد و اندروید حدود 1 میلیون اپلیکیشن
و نکنه قبل تأمل این است که در اندروید بیشتر اپلیکیشن ها بطور رایگان هستند ، در صورتی ک در ios بیشتر اپلیکیشن ها پولی است

_ اما اگر بخواهیم در مورد سرعت پردازش صحبت کنیم به این گونه است که سرعت os نسبتا بالاتر است البته اخرین ورژن اندروید یعنی kitkat نیز از سرعت پردازنده ی بسیار بالایی برخوردار است و امکانات دیگیری هم
مانند NFC است که اندروید دراختیار کاربرانش قرار میدهد که ios این را ندارد
از لحاظ رزولیشن صفحه نیز ios بالاتر از اندروید است اما امکان شخصی سازی و تغییر home screen وجود ندارد در صورتی در اندرویید این امکان وجود ندارد


چهارشنبه 96 تیر 14 , ساعت 4:37 عصر

در دنیا زبان‌های برنامه نویسی متفاوتی در دو سطح مختلف وجود دارد. سطح پایین و سطح بالا. هرچه سطح زبان برنامه نویسی بالاتر باشد، برنامه نویسی به آن زبان ساده‌تر است. زیرا به زبان محاوره‌ای انسان نزدیک‌تر است. به عبارت دیگر هرچه زبان برنامه نویسی سطح پایین‌تر باشد، برنامه نویس، کد‌های بیشتری باید بنویسد و باید با مفاهیم سخت افزاری بیشتر سر و کله بزند. برای درک بهتر این مسئله به تصویر زیر نگاه کنید:

OOP1

همانطور که در عکس فوق مشاهده می‌کنید یک حالت چند لایه وجود دارد. یعنی ابتدا قطعات سخت افزاری وجود دارند، لایه‌ی بالایی سخت افزار، زبان ماشین وجود دارد که همان صفر و یک است، لایه‌ی بعدی زبان اسمبلی است که تا حدودی برنامه نوشتن با این زبان آسان است. بعد از این‌ها ما به سراغ لایه‌ی سوم یعنی زبان‌های سطح بالا می‌رویم. بنابراین نتیجه‌ای که ما از این تقسیم بندی می‌گیریم این است که هرچه زبان برنامه نویسی ما سطح پایین‌تر باشد، سخت‌تر اما سریع‌تر است.

اما این موضوعات چه ربطی به برنامه نویسی شی گرا دارد؟ نکته‌ای که وجود دارد و در بالا هم به آن اشاره شد این است که هرچه سطح زبان به سمت پایین برود، برنامه نویس باید اطلاعات سخت افزاری بیشتری داشته باشد و اینکه هنگام نوشتن برنامه، تفکری سخت افزاری داشته باشد! یعنی بجای اینکه در مورد راه حل‌های مسئله (طراحی نرم افزار) فکر کند، باید ذهن خود را درگیر مفاهیمی مانند سی پی یو، رم و ... کند. حالا فرض کنید اگر روشی وجود داشته باشد که برنامه نویس بجای تفکر سخت افزاری، تفکری از یک دنیای واقعی داشته باشد. یعنی اگر قرار است برنامه‌ای را بنویسد، دقیقا همان چیز‌هایی که در واقعیت هستند را در قالب یک برنامه پیاده‌سازی کند.

در دنیای واقعی هر شی (به زبان انگلیسی: Object) سه خصوصیات متمایز دارد:

    وضعیت، ویژگی‌ها یا متعلقات (State)
    رفتار (Behavior)
    هویت (Identity)

اجازه دهید که این سه ویژگی را با یک مثال توضیح دهم:

خودرو (ماشین) را در دنیای واقعی تصور کنید. تمام ماشین‌هایی که در تمام دنیا ساخته می‌شوند ویژگی‌ها و متعلقاتی دارند. یعنی همه‌ی آن‌ها دارای فرمان هستند، همه‌ی آن‌ها دارای چهار چرخ هستند، همه‌ی آن‌ها یک موتور دارند تا به وسیله‌ی آن حرکت کنند و سایر ویژگی‌های دیگر. از طرفی تمام خودرو‌ها یک‌سری رفتار‌هایی را از خود نشان می‌دهند. یعنی یک ماشین ممکن است روشن باشد، خاموش باشد و یا در حال حرکت باشد. این‌ها رفتار‌هایی هستند که یک ماشین می‌تواند از خودش نشان دهد. همچنین تمام خودرو‌ها یک سری ویژگی‌هایی دارند که فقط و فقط مخصوص به آن خودرو است و آن ویژگی‌ها هویت آن ماشین را مشخص می‌کند. به عنوان مثال شما دو خودروی بنز را که هر دو یک مدل هستند و هردو در یک سال تولید شده‌اند و حتی از لحاظ ظاهری هم هیچ فرقی با یگدیگر ندارند را فرض کنید. این ماشین‌ها هریک هویت مخصوص به خود را دارند. یعنی کارخانه‌ی سازنده، یک شماره‌ی سریال بدنه (VIN) برای ماشین در نظر می‌گیرد که همانند اثر انگشت می‌ماند. همچنین بعد از خرید ماشین، شماره‌ی پلاکی برای آن در نظر گرفته می‌شود که شماره‌ی پلاک هر ماشین با ماشین دیگر متفاوت است.
کلاس چیست؟

در برنامه نویسی شی گرا مفهومی است با نام کلاس. اگر توضیحات فوق را با دقت مطالعه کرده باشید، سه خصوصیت شی را برای تمام خودروها در نظر گرفتیم. یعنی اگر بخواهیم لیستی از خودرو‌ها را بنویسیم، هم می‌توانیم بنز را جز آن لیست بنویسیم و هم پراید را. به عبارت دیگر یک طرح کلی برای طراحی خودرو تعریف شده است و تمام شرکت‌های خودرو سازی برای ساخت خودرو از آن طرح استفاده می‌کنند. یعنی اگر شرکتی بیاید و ماشینی با سه چرخ بسازد، دیگر آن جز خودرو‌ها به حساب نمی‌آید. حالا شرکت‌های سازنده از روی آن طرح کلی، انواع و اقسام خودرو‌ها را در مدل‌ها و رنگ‌های مختلف تولید می‌کنند (در حقیقت شی ایجاد می‌کنند، شی خودرو). در برنامه نویسی، مفهوم کلاس دقیقا همان طرح ساخت خودرو‌ها است. به این طرح کلی که در حقیقت خصوصیات و رفتار‌های مشترک بین اشیا را تعریف می‌کند، کلاس آن اشیا گفته می‌شود. نکته‌ای که بسیار مهم است این است که تا زمانی که آبجکتی (شی) از روی کلاس‌ها ساخته نشود، آن کلاس به تنهایی هیچ کاربردی ندارد. به عنوان مثال شما یک نقشه‌ی ساختمانی را در نظر بگیرد. تا زمانی که آن نقشه روی کاغذ است ما نمی‌توانیم از آن ساختمان استفاده کنیم. بنابراین ما حتما باید ساختمان واقعی را از روی آن طرح (نقشه) بسازیم تا بتوانیم استفاده کنیم.

از مثال‌های زیادی می‌توان استفاده کرد تا مبحث شی‌گرایی را آموزش داد. یعنی هرچیزی که شما در اطرافتان می‌بینید یک شی است و آن شی یک طرح کلی دارد. به عنوان مثال آخر، خودمان (انسان‌ها) را در نظر بگیرید.همه‌ی انسان‌ها دارای دو چشم هستند، دو گوش هستند، دو دست و دو پا هستند، قلب دارند و ... . همچنین همه‌ی انسان‌ها رفتار‌هایی را از خودشان نشان می‌دهند. یعنی یک انسان ممکن است خواب یا بیدار باشد، ممکن است در حال حرف زدن باشد، ممکن است در حال فریاد زدن باشد و تمام رفتار‌هایی که ما انسان‌ها از خودمان نشان می‌دهیم. از طرفی با اینکه ما انسان‌ها یک‌سری ویژگی‌ها و رفتار‌های مشترک داریم (البته استثنا هم است)، اما یک هویت داریم که مخصوص خودمان است. به عنوان مثال یک خواهر و یا برادر دوقلو را در نظر بگیرید، این خواهر‌ها و برادر‌ها با اینکه از یک پدر و مادر زاده شده‌اند و از یک خانواده هستند و در شرایط یکسانی هم به دنیا آمده‌اند و حتی با توجه به اینکه دو قلو هستند از لحاظ ظاهری هم بسیار شبیه به هم هستند، اما هر یک هویت مخصوص به خودشان را دارند. به عنوان مثال هریک اثر انگشت مخصوص به خود را دارد و یا شماره‌ی شناسنامه‌ی هریک با دیگری تفاوت دارد.

در برنامه نویسی هم شی‌هایی که ما ایجاد می‌کنیم یک هویت دارند. می‌توان گفت که هویت آن‌ها جایی است که در حافظه کامپیوتر ذخیره می‌شوند. همچنین رفتار‌های آن‌ها، متد‌هایی است که ما در کلاس‌ها تعریف می‌کنیم. (در ادامه‌ی این آموزش و آموزش‌های بعدی من تمام مفاهیم فوق را به صورت عملی برای شما توضیح می‌دهم).
چگونه در جاوا یک کلاس بسازیم؟

ساختن کلاس در جاوا بسیار راحت است و ما به هر اندازه‌ای که بخواهیم می‌توانیم کلاس ایجاد کنیم. در برنامه‌هایی که ما در این سری آموزشی می‌نویسیم، هرکدام شامل شاید حداکثر 3 الی 4 کلاس باشد. اما در پروژه‌های صنعتی ممکن است روی سیستم‌هایی کار کنید که شامل صد‌ها و حتی هزار‌ها کلاس باشند.
نکته: ما در آموزش‌های قبلی نحوه‌ی ساختن کلاس در اکلیپس را توضیح داده‌ایم. اما در این آموزش ما یک بار دیگر توضیح می‌دهیم تا هم یک یادآوری شود و هم اینکه با نکات جزئی‌تر آشنا شوید.

به مثال زیر توجه کنید:

ابتدا محیط توسعه‌ی اکلیپس را اجرا و یک پروژه‌ی جاوایی ایجاد کنید، سپس بر روی پروژه کلیک راست کنید و از منوی New گزینه‌ی Class را انتخاب کنید. تصویر زیر:

class

بعد از طی کردن مراحل فوق، شما با یک پنجره همانند پنجره‌ی زیر مواجه می‌شود:

class

همانطور که در تصویر بالا با یک بیضی آبی رنگ مشخص شده است، نام کلاس خود را Main در نظر بگیرید و بعد در قسمت پایین پنجره که با یک مستطیل قرمز رنگ مشخص شده است، گزینه‌ی public static void main را تیک بزنید و بعد بر روی دکمه‌ی Finish کلیک کنید. (با تیک زدن گزینه‌ی مشخص شده، هنگام ساخته شدن کلاس، به صورت خودکار متد اصلی (main) کلاس که نقطه‌ی شروع هر برنامه‌ی جاوا است نوشته می‌شود). (بعد از ساخته شدن کلاس، توضیحات (Comment) اضافی را پاک کنید).

تا اینجای کار ما یک کلاس داریم و آن هم کلاس اصلی برنامه است. حالا می‌خواهیم یک کلاس دیگر ایجاد کنیم. پس بنابراین همانطور که توضیح داده شد اقدام به ساخت یک کلاس دیگر کنید. فقط نکته‌ای که باید رعایت کنید این است که این بار تیک گزینه‌ی public static void main را نزنید و نام کلاس را، GradeBook یعنی دفتر ثبت نمرات در نظر بگیرید.

oop

در تصویر فوق به بالای کلاس‌ها که با یک مستطیل قرمز رنگ مشخص شده است دقت کنید. کلاس‌هایی که ما می‌سازیم در قسمت بالایی کلاس‌ها در کنار هم قرار می‌گیرند.

حالا می‌خواهیم یک متد را در کلاس GradeBook بنویسیم. بنابراین ابتدا یک توضیحات (Comment) برای متد خود می‌نویسیم. کد زیر:

public class GradeBook {
    // display a welcome message to the GradeBook
}

حالا می‌خواهیم متدی با نام displayMessage ایجاد کنیم. کد زیر:

public class GradeBook {
    // display a welcome message to the GradeBook
    public void displayMessage() {
        System.out.println("Welcome to the GradeBook!");
    } // end method displayMessage
} // end class GradeBook

توضیحات در مورد متد فوق: سطح دسترسی متدی که ما در بالا تعریف کرده‌ایم، عمومی یا public است. (با سطوح دسترسی در جاوا در ادامه‌ی همین آموزش‌های شی گرایی آشنا می‌شوید). بعد از آن باید نوع برگشتی متد را مشخص کنیم. در اینجا نوع برگشتی متد ما void است یعنی متد ما هیج مقداری را بر نمی‌گرداند. بعد از آن هم نام متد را نوشته‌ایم و بعد هم آکولاد‌های باز و بسته قرار داده‌ایم تا بدنه‌ی متد مشخص شود. همانطور که مشاهده می‌کنید در بدنه‌ی متد کد خاصی نوشته نشده است. فقط با اجرای متد displayMessage پیغامی بر روی خروجی استاندارد چاپ می‌شود. همچنین دوباره با استفاده از کامنت‌ها، آخر متد و آخر کلاس را مشخص کرده‌ایم.

حالا ما اگر برنامه را اجرا کنیم هیچ خروجی‌ای در کنسول مشاهده نمی‌کنیم. علت چیست!؟ دلیل آن این است که نقطه‌ی شروع برنامه‌های جاوا متد main است و در حال حاضر متد main ما خالی از هرگونه کد است. پس بنابراین به سراغ کلاس اصلی که در آن متد main پیاده‌سازی شده است می‌رویم.

همانطور که در توضیحات در مورد شی گرایی گفته شد، تا وقتی که از روی یک کلاس، شی‌ای ساخته نشود، آن کلاس هیچ ارزشی ندارد و به هیچ دردی نمی‌خورد. همانطور که مشاهده کردید، برنامه را اجرا کردیم، اما هیچ خروجی‌ای دریافت نکردیم. پس بنابراین برای اینکه بتوانیم از کلاس GradeBook و متدی که در آن پیاده‌سازی شده است استفاده کنیم، باید از روی کلاس GradeBook یک شی یا یک آبجکت ایجاد کنیم تا با استفاده از آن آبجکت به متد موجود در کلاس GradeBook دسترسی پیدا کنیم.

همانطور که می‌دانید ما در جاوا هنگامی که می‌خواهیم یک متغیر تعریف کنیم، به صورت زیر این کار را انجام می‌دهیم:

int number;

یعنی ابتدا نوع متغیری که می‌خواهیم ایجاد کنیم را می‌نویسیم و بعد یک نام برای آن در نظر می‌گیریم. برای ساختن آبجکت هم دقیقا باید به همین شکل رفتار کنیم. در حقیقت ما باز هم می‌خواهیم یک متغیر تعریف کنیم. اما این بار متغیر ما از جنس داده‌های اولیه (Primitive Data Type) ها نیست، از جنس کلاس است (کلاس GradeBook). بنابراین ابتدا نام کلاس را می‌نویسیم و بعد هم یک نام برای آن در نظر می‌گیریم (این عملیات باید داخل متد main نوشته شود). به صورت زیر:

public class Main {

    public static void main(String[] args) {
        // Object Creation
        GradeBook book;
    }
}

در کد بالا همانطور که مشاهده می‌کنید ما یک آبجکت تعریف کرده‌ایم، اما هنوز ایجاد نکرده‌ایم. در جاوا برای ایجاد و ساختن یک شی باید از کلمه‌ی کلیدی new استفاده کنیم. به کد تکمیل شده در زیر توجه کنید:

public class Main {

    public static void main(String[] args) {
        // Object Creation
        GradeBook book = new GradeBook();
    }
}

در کد بالا بعد از نام آبجکت (book) علامت مساوی (Assignment) قرار داده‌ایم. سپس اُپراتور new را نوشته (که با این کار یک شی ایجاد می‌شود) و بعد نام کلاس را دوباره می‌نویسیم و یک پرانتز باز و بسته در جلوی آن قرار می‌دهیم و در آخر هم علامت سمیکالن را می نویسیم.

تا اینجای کار ما یک آبجکت از روی کلاس GradeBook ساخته‌ایم. حالا می‌خواهیم با استفاده از آبجکتی که ایجاد کرده‌ایم، به متد موجود در کلاس GradeBook دسترسی پیدا کنیم. برای این کار ابتدا نام آبجکت را می‌نویسیم (book)، سپس یک نقطه (.) قرار می‌دهیم و بعد نام متد مورد نظر را که در اینجا displayMessage است را می‌نویسیم. کد زیر:

public class Main {

    public static void main(String[] args) {
        // Object Creation
        GradeBook book = new GradeBook();
        book.displayMessage();
    }
}

حالا اگر برنامه را اجرا کنید در خروجی استاندارد متن !Welcome to the GradeBook را مشاهده می‌کنید.
بخش‌های حافظه

تا اینجای کار ما یک کلاس بسیار ساده ایجاد کردیم و از روی آن کلاس آبجکتی ساختیم. در مورد ساخته شدن آبجکت در حافظه‌ی کامپیوتر نکاتی وجود دارد که باید بسیار به آن‌ها دقت کنید.
نکته: حافظه در برنامه‌های جاوا به دو بخش تقسیم می‌شود. حافظه‌ی Stack و حافظه‌ی Heap. هنگامی که با استفاده از اُپراتور new یک آبجکتی ایجاد می‌کنیم، این آبجکت ما در بخشی از حافظه به نام Heap ذخیره می‌شود. در حقیقت book یک آبجکت (شی) نیست!، بلکه یک ارجاعی است به شی ساخته شده در حافظه‌ی Heap. (درست است که همه می گویند با استفاده از آبجکت مثلا book به فیلد‌ها و متد‌های یک کلاس می‌توانیم دسترسی داشته باشیم، اما book آبجکت نیست. این طرز بیان فقط برای راحت تلفظ کردن است. اگر بخواهیم درست بیان کنیم باید بگوییم با استفاده از متغیر book که در حافظه‌ی Stack ایجاد شده است، می‌توانیم به به شی‌ای که در Heap ساخته شده است اشاره کنیم.). به تصویر زیر توجه کنید:

heap

در تصویر فوق در حافظه‌ی استک، ما یک متغیری داریم با نام parent که اشاره می‌کند به یک شی ساخته شده در حافظه‌ی هیپ. در کدی که ما نوشتیم متغیر book در حافظه‌ی استک (Stack) قرار می‌گیرد و ما با استفاده از این متغیر می‌توانیم به شی‌ای که در حافظه‌ی Heap ایجاد شده است، دسترسی پیدا کنیم.
نکته: متغیر‌های محلی هر متد روی استک قرار می‌گیرند، همانند book که یک متغیر محلی است، از جنس کلاس GradeBook که به شی‌ای در هیپ اشاره می‌کند.
Garbage Collector یا زباله روب

همانطور که ما آبجکت ایجاد می‌کنیم و آن آبجکت‌ها یا اشیا بر روی حافظه‌ی Heap قرار می‌گیرند، همانطور هم باید آن آبجکت‌ها را از روی حافظه‌ی Heap پاک کنیم. آزاد سازی حافظه توسط برنامه نویس فرآیندی پرخطا و پیچیده است. زیرا ممکن است برنامه نویس بخشی از حافظه که تخصیص داده شده است را delete نکند و با نشت حافظه (Memory Leak) مواجه شود و یا اینکه ممکن است به اشتباه شی‌ای را پاک کند. این مسئله در برنامه‌های بزرگ و پیچیده‌تر، سخت‌تر می‌شود، زیرا تعداد آبجکت‌ها افزایش پیدا می‌کند، بنابراین اشیا با یکدیگر ارجاعات متعددی دارند.

نشتی حافظه به علت عدم مدیریت صحیح در تخصیص حافظه‌ها و آزاد سازی آن‌ها رخ می‌دهد.

Garbage Collector یا زوباله روب بخشی از JVM است که وظیفه‌ی پاک کردن حافظه‌ی Heap را بر عهده دارد. وجود Garbage Collector در جاوا یک موهبت الهی برای برنامه نویسان جاوا است.

ducke

در زبان‌هایی مانند ++C پاک کردن حافظه‌ی Heap برعهده‌ی خود برنامه نویس است که کاری تقریبا دشوار و پیچیده است. اما برنامه نویسان جاوا اصلا درگیر این قضیه نمی‌شوند.

نکته‌ای که باید به آن توجه کنیم این است که متغیر‌های محلی هر متد بر روی حافظه‌ی Stack قرار می‌گیرند و بعد از پایان اجرای متد، تمام آن متغیر‌هایی که توسط آن متد بر روی حافظه‌ی استک ذخیره شده‌اند پاک می‌شوند. نکته این است که این کار اصلا نیازی به زباله روبی (GC) ندارد و تمام زبان‌های برنامه نویسی‌ای که متد و یا تابع دارند (مثل سی پلاس پلاس) این کار انجام می‌شود. به کد زیر دقت کنید:

public class Main {

    public static void show() {
        int number = 20;
        System.out.println(number);
    }

    public static void main(String[] args) {
        System.out.println(number);
    }
}

در کلاس بالا ما دو متد داریم. یکی متد main است و دیگری متد show. ما در متد show متغیری از جنس عدد صحیح با مقدار 20 تعریف کرده‌ایم و سپس آن را در خروجی استاندارد نمایش داده‌ایم. حالا در داخل متد main ما باز هم می‌خواهیم مقدار متغیر number را نمایش دهیم، اما با خطای کامپایل مواجه می‌شویم. زیرا وقتی متد show شروع می‌شود، برای متغیر number در Stack حافظه‌ای اختصاص داده می‌شود و وقتی هم که متد به پایان می‌رسد، به صورت خودکار حافظه‌ی اختصاص داده شده از روی استک پاک می‌شود. بنابراین ما نمی‌توانیم از متغیر number در متد main استفاده کنیم. این کار در زبان‌هایی مانند ++C که Garbage Collector ندارد، دقیقا به همین صورت اتفاق می‌افتد. بنابراین نتیجه‌ای که می‌گیریم این است که GC فقط حافظه‌ی Heap را پاک می‌کند.
تنظیم کردن اندازه‌ی حافظه‌های Heap و Stack

می‌خواهیم برنامه‌ای بنویسیم که در آن اندازه‌ی حافظه‌های Heap و Stack را به طور دستی مشخص کنیم. یعنی ما می‌خواهیم اندازه‌ی این دو حافظه را دستکاری کنیم و برنامه‌ای بنویسیم که با اجرای آن‌ها برنامه با کمبود حافظه مواجه شود و کرش کند و دوباره به صورت دستی انداره‌ی حافظه‌ها را افزایش دهیم تا برنامه بدون مشکل اجرا شود.

به جدول زیر توجه کنید:
معنی    آرگومان
اندازه‌ی اولیه Heap    Xms-
حداکثر اندازه‌ی Heap    Xmx-
حداکثر اندازه‌ی Stack    Xss-
نکته: با استفاده از آرگومان Xms- می‌توان اندازه‌ی اولیه‌ی حافظه‌ی Heap را مشخص کرد. همچنین توسط Xmx- می‌توان حداکثر اندازه‌ی حافظه‌ی هیپ را مشخص کرد و با Xss- هم حداکثر اندازه‌ی Stack.
مثال

ابتدا محیط توسعه‌ی اکلیپس را اجرا کنید و از منوی Run گزینه‌ی Run Configurations را انتخاب کنید. تصویر زیر:

Run Configurations

بعد از انتخاب گزینه‌ی مورد نظر وارد پنجره‌ی زیر می‌شوید:

Run

همانطور که در تصویر با یک فلش سبز رنگ مشخص شده است، تب Arguments را انتخاب کنید. سپس در قسمت VM Arguments یا همان آرگومان‌های ماشین مجازی، عبارت مشخص شده را بنویسید: Xmx-500m. در اینجا ما حداکثر اندازه‌ی حافظه‌ی Heap را برابر با 500 مگابایت در نظر گرفته‌ایم. بر روی دکمه‌ی Run کلیک کنید (البته چیزی اجرا نمی‌شود، زیرا هنوز برنامه‌ای ننوشته‌ایم).

حالا کلاس اصلی برنامه را باز کرده و کد زیر را در آن بنویسید:

public class Main {

    public static void main(String[] args) {
        int[] numArray = new int[100000000];
    }
}

در اینجا ما یک آرایه‌ای با طول 100 میلیون ایجاد کرده‌ایم.
نکته: در اینجا می‌توانیم از یکی از قابلیت‌های جاوا 8 استفاده کنیم. همانطور که در ریاضیات ما اعداد را سه تا سه تا جدا می‌کنیم، در جاوا 8 هم با استفاده از Underscore (_) می‌توانیم اعداد را سه تا سه تا جدا کنیم. به صورت زیر:

public class Main {

    public static void main(String[] args) {
        int[] numArray = new int[100_000_000];
    }
}

حالا برنامه را اجرا کنید. با اجرای این برنامه با ارور: OutOfMemoryError: Java heap space مواجه می‌شوید. اما راه حل چیست؟ ما قبل از اجرای برنامه، حداکثر اندازه‌ی حافظه‌ی Heap را مشخص کردیم. اما این حافظه برای اجرای چنین برنامه‌ای کافی نیست. بنابراین دوباره به پنجره‌ی Run Configurations مراجعه کرده و حداکثر اندازه‌ی حافظه را برابر با 1024m و یا یک گیگ قرار دهید و سپس برنامه را اجرا کنید. با افزایش حافظه دیگر برنامه‌ی ما کرش نمی‌کند.

حالا می‌خواهیم برنامه‌ای بنویسیم که حافظه‌ی Stack را پر کند و سر ریز شود. اصطلاحا StackOverflow گفته می‌شود و با خطای StackOverflowError مواجه می‌شویم. یکی از ساده‌ترین برنامه‌هایی که می‌توان نوشت تا استک سر ریز شود، استفاده از متد‌های بازگشتی (Recursive) است. به کد زیر توجه کنید:

public class Main {

    public static void main(String[] args) {
        System.out.println(function(1));
    }

    static int function(int i) {
        if (i < 100000) {
            return function(i + 1);
        } else {
            return 0;
        }
    }
}

ما هنوز به مبحث بازگشتی نرسیده‌ایم، اما کدی که در بالا نوشته‌ایم به این صورت است که داخل کلاس Main یک متدی با نام function تعریف کرده‌ایم که یک پارامتر به عنوان ورودی دریافت می‌کند. در داخل متد function ما یک عبارت شرطی‌ای قرار داده‌ایم که تا زمانی که مقدار متغیر i کوچکتر از 100000 است، بلاک if اجرا شود. که در داخل بلاک if دوباره خود متد function فراخوانی می‌شود که یک مقدار به به پارامترش اضافه می‌کند. در اینجا برنامه همانند یک حلقه اجرا می‌شود، تا زمانی که متغیر i کوچکتر از 100000 شود. بعد از آن بلاک else اجرا می‌شود. حالا اگر برنامه را با همین وضعیت فعلی اجرا کنید، برنامه کرش می‌کند. زیرا حافظه‌ی Stack پر می‌شود. اما می‌توانیم با استفاده از آرگومان Xss- اندازه‌ی حافظه‌ی Stack را افزایش دهیم. برای این کار دقیقا مانند قبل به پنجره‌ی Run Configurations بروید و این بار این را بنویسید: Xss5m- . حالا اگر برنامه را اجرا کنیم، دیگر خطایی دریافت نمی‌کنیم و مقدار صفر (0) در خروجی استاندارد چاپ می‌شود. علت درست اجرا شدن برنامه این است که برنامه حافظه‌ی کافی را در اختیار دارد، بنابراین بلاک دستور if کامل اجرا می‌شود و در آخر هم وقتی شرط حلقه نقض می‌شود، بلاک else اجرا می‌شود و مقدار صفر را بر می‌گرداند.
برای مشاهده‌ی کامل مطالب آموزش جاوا می‌توانید بر روی صفحه‌ی آموزش جاوا کلیک کنید.
لینکدین

ما در شبکه‌ی اجتماعی لینکدین گروهی ایجاد کرده‌ایم با نام آموزش برنامه نویسی جاوا در زومیت. لطفا در این گروه عضو شوید و جدا از ارسال نظرات در سایت زومیت، در آنجا هم نظرات خود را بیان کنید تا کمبود‌های این دوره‌ی آموزشی رفع شود.


چهارشنبه 96 تیر 14 , ساعت 4:36 عصر

اوبونتو از جمله توزیع‌هایی از سیستم‌عامل گنو/لینوکس است که به صورت منظم و هر شش ماه منتشر می‌شود. اوبونتو هر دو سال توزیع پایداری از سیستم‌عامل خود را با پشتیبانی بلند مدت (LTS) معرفی می‌کند.

پس از اینکه توزیع جدید سیستم‌عامل لینوکس اوبونتو را بر روی فلش منتقل و آن را نصب کردید، وقت آن رسیده تا کار‌های ابتدایی پس از راه‌اندازی سیستم را انجام دهید تا در آینده به مشکلی برنخورید.

1. سیستم را بروز کنید

با اینکه به تازگی نسخه‌ی جدید سیستم‌عامل اوبونتو خود را نصب کرده‌اید، اما دائما بروزرسانی‌های جدید برای رفع باگ‌ها، مشکلات و البته اضافه شدن ویژگی‌های جدید در حال انتشار هستند.

برای اینکه بروزرسانی‌های جدید برای سیستم‌عامل خود را چک کنید این موارد را انجام دهید:

1. ابزار "Software Updater" را اجرا کنید.

2. دکمه Check for updates را کلیک کنید.

3. در صورت وجود، بروزرسانی‌ها را نصب کنید.

2. درایور‌های گرافیکی را نصب کنید

ubuntu-drivers

اوبونتو بسیاری از کارت‌های گرافیکی انویدیا و اینتل را پشتیبانی می‌کند و گزینه‌هایی رایگان و منبع باز یا اختصاصی و منبع بسته را برای شما فراهم می‌کند.

برای اینکه بهترین عملکرد را از سیستم شخصی اوبونتوی خود داشته باشید، بهتر است تا آخرین نسخه از درایور‌های گرافیکی اختصاصی که برای سخت‌افزار شما وجود دارد را نصب کنید.

در واقع درایو‌های گرافیکی جدید، تجربه‌ی کاری شما در محیط‌های دسکتاپ یونیتی را بسیار روان‌تر و زیبا‌تر می‌کند و اگر در نظر داشته باشید تا آخرین بازی‌های Steam روی اوبونتو را بازی کنید و از اپلیکیشن‌هایی با استفاده سنگین از درایو‌های گرافیکی استفاده کنید، باید آخرین درایور گرافیکی اختصاصی را برای سخت‌افزار خود نصب کنید.

برای انجام این‌کار، موارد ذیل را انجام دهید:

1. ابزار "Software & Updates" را از دش اوبونتو جستجو و باز کنید.

2. بر روی تب "Additional Drivers" کلیک کنید.

3. مواردی که بر روی صفحه ظاهر می‌شوند را دنبال کنید و هر تغییری را نصب و اعمال کنید.

3. کُدک‌های چندرسانه‌ای را نصب کنید

codec-ubuntu

موارد قانونی که وجود دارد، از اجرای پیش‌فرض و پس از نصب کد‌های رسانه‌ای مانند MP3 یا MP4 در اوبونتو جلوگیری می‌کنند؛ اما شما می‌توانید در طول دوره‌ی نصب سیستم‌عامل لینوکس خود، تیک گزینه "Enable Restricted Formats" را بزنید تا سیستم‌عامل به صورت خودکار کُدک‌های چندرسانه‌ای را نصب کند.

اگر در زمان نصب فراموش کردید این موارد را فعال کنید، می‌توانید با استفاده از نرم‌افزار‌های درون استور این کُدک‌ها را نصب کنید.

4. یونیتی را شخصی‌سازی کنید

unity-cusom

ابزار یونیتی توییک (Unity Tweak Tool) از جمله برنامه‌های ضروری است که امکان شخصی‌سازی کل رابط را به شما می‌دهد.

اوبونتو 16.04 حالا در بخش شخصی‌سازی و تغییر بخش‌های مختلف امکانات بسیار زیادی را در اختیار شما می‌گذارد که می‌توانید برای مثال با ابزار Tweak Tool لانچر را جا به جا کنید، پوسته‌ی آیکن‌‌ها یا GTK را تعییر دهید و به صورت کلی حتی ظاهر پنجره‌ها را هم مدرن‌تر و زیباتر کنید.

برنامه Unity Tweak Tool را از مرکز نرم‌افزار‌های اوبونتو دریافت کنید و تغییرات مدنظر در فونت، ظاهر پنجره‌ها، لانچر، شکل پوسته‌ها و موارد دیگر را اعمال کنید.

ubuntu-update
5. برنامه‌های دلخواه خود را دریافت و نصب کنید

همه برنامه‌هایی که دوست دارید را شاید در مرکز نرم‌افزاری اوبونتو پیدا نکنید، اما بسیاری از برنامه‌های ضروری و لازم برای راضی و باقی ماندن در این سیستم‌عامل حضور دارند.

    مرورگر: گوگل کروم (Chrome) یا کرومیوم را امتحان کنید.
    کلاینت ایمیل: از Nylas N1 استفاده کنید.
    فضای ذخیره سازی: از دراپ باکس (Dropbox) بهره بگیرید.
    استریم موزیک: اسپاتیافی(Spotify) اینجا هم حضور دارد.
    پیام رسان: وایبر، تلگرام (Telegram) یا اسکایپ (Skype) را استفاده کنید.
    ویرایش تصویر: از گیمپ (Gimp) استفاده کنید.
    پخش ویدیو: پخش‌کننده‌ی قدرتمند VLC را نصب کنید.

6. Adobe Flash را فعال کنید

برای برخی از وب‌سایت‌ها استفاده از فلش ضروری است و شرکت Adobe نیز به صورت رسمی از فلش در سیستم‌عامل لینوکس (از سال 2012) پشتیبانی می‌کند.

بهترین راه برای استفاده از فلش در لینوکس، دانلود و استفاده از گوگل کروم است. مرورگر کروم به صورت پیش‌فرض با پلاگین‌های بروز فلش همراه می‌شود.

 
7. میزکار‌های دیگر را امتحان کنید

خوشبختانه در گنو/لینوکس امکان نصب انواع میزکار‌ها را در اختیار دارید. برای مثال می‌توانید میزکار‌های با شکل کاری متفاوتی از یونیتی را بر روی اوبونتو نصب کنید.

میزکار سینامون: برای نصب سینامون که یکی از بهترین نسخه‌های گنوم 3 است می‌توانید از دستورات زیر استفاده کنید.

sudo add-apt-repository ppa:gwendal-lebihan-dev/cinnamon-stable

sudo apt-get update

sudo apt-get install cinnamon

cinamon

میزکار گنوم کلاسیک: برای استفاده از حالت کلاسیک میزکار گنوم که مشابه رابط قدیمی گنوم 2 است باید این دستور را اجرا کنید:

sudo apt-get install gnome-panel

gnome-classic

میزکار گنوم 3: یونیتی یکی از پوسته‌هایی است که بر روی گنوم ساخته شده و در اوبونتو استفاده می‌شود. برای استفاده از رابط اصلی میزکار گنوم 3 با نام «گنوم شل»، دستور زیر را اجرا کنید.

sudo apt-get install gnome-shell

gnome-3

برای استفاده از هرکدام از میزکار‌هایی که نصب کرده‌اید، در صفحه‌ی ورود به سیستم (Login) میزکار مورد نظر خود را انتخاب کنید و وارد سیستم شوید.



لیست کل یادداشت های این وبلاگ